Recent volgde ik een seminar over perfectionisme. Daar werd besproken hoe veel mensen geloven dat ze geen hoge standaarden meer hebben en hun doorzettingsvermogen verliezen als ze hun perfectionisme loslaten. Ook ik dacht altijd dat perfectionisme een goede eigenschap was. Maar het seminar opende mijn ogen: perfectionisme kan doorslaan en leiden tot constante irritatie, een gevoel van ontoereikendheid, en zelfs een burn-out. Het probleem is niet streven naar hoge standaarden, maar onrealistische verwachtingen.

Tijdens een sessie met mijn psycholoog werd het me duidelijk: ik geef altijd 100%. Zij stelde voor om eens een tijdje maar 80% te geven. Je kunt je voorstellen hoe moeilijk dat voor me was. Minder hard werken voelde als falen en tijdverspilling aan ‘leuke’ activiteiten in plaats van nuttige zaken zoals school/werk/privé leven.

Wat mij uiteindelijk echt hielp, was een opmerking van een vriend: ‘Hey, ik zie hoe hard je werkt en dat je je best doet, maar je mag ook minder doen’. Het was bevrijdend om van iemand anders te horen dat mijn inspanningen gezien en gewaardeerd werden. Hierdoor kon ik het idee van minder doen iets makkelijker accepteren.

De les die ik hieruit heb geleerd, is dat het prima is om niet altijd perfect te zijn. 80% inzet kan al genoeg zijn en je beschermen tegen overbelasting of een burn-out. Door realistische doelen te stellen, kun je genieten van je inspanningen en toch ruimte houden voor ontspanning en plezier.

Dus, als je jezelf voortdurend tot het uiterste drijft, bedenk dan: perfectie is niet de sleutel tot succes, maar een balans tussen inspanning en ontspanning wel. Het is oké om soms minder te doen en te genieten van de andere mooie dingen in het leven. Je bent nog steeds waardevol, zelfs als je niet altijd 100% geeft.