Tijdens mijn intensieve tijd aan de Nationale Ballet Academie kreeg ik pfeiffer. Ik was toen zestien. No big deal, dacht ik, gewoon keihard doorgaan. Ik wilde geen quitter zijn en mijn droom blijven vervullen. Maar het werkte niet, pfeiffer en topsport gingen niet samen: ik kreeg blessures.

Nu, meer dan 10 jaar later, voel ik de impact van die beslissing nog steeds. Ik heb er geen spijt van. Ik ben nu eenmaal een doorzetter en wil altijd doorgaan, no matter what. Maar ik heb nog steeds last van dezelfde blessure die ik destijds opliep. Bepaalde activiteiten, zoals een lange wandeling, lukken mij niet meer. Ook tijdens (en na) mijn zwangerschap had ik er veel last van.

Desondanks zie ik mijn blessure niet meer als een kwaal. Het herinnert me aan een mooie tijd waarin ik alles heb gegeven om mijn droom waar te maken en waarin ik zoveel heb geleerd. Toch denk ik soms: what if… Wat als ik wel rustiger aan had gedaan? Zou de blessure dan zijn genezen? Had ik dan nu nog steeds een carrière als danseres gehad? En had ik de vrienden van toen nog steeds om me heen?

Deze vragen blijven soms door mijn hoofd spoken, maar ik probeer de balans te vinden tussen doorzetten en luisteren naar mijn lichaam. Ik ben trots op mijn doorzettingsvermogen en de discipline die ik heb ontwikkeld, maar ik besef ook dat rust en zelfzorg net zo belangrijk zijn.

Voor de perfectionisten onder jullie: onthoud dat doorzettingsvermogen en zelfzorg hand in hand moeten gaan.