Hoe ga je om met de ziekte van Pfeiffer, Lymeziekte en Cytomegalovirus? Dat vraag ik mijzelf ook wel eens af. Hoe heb ik dit vol kunnen houden? Hoe heb ik in deze periode de meest leuke jongen ontmoet met wie ik nu samenwoon? Hoe hebben mijn ouders het overleefd toen ik weer eens emotioneel en vloekend aan de keukentafel mijn scriptie aan het schrijven was? Hoe heb ik mijn vrienden kunnen behouden zonder elke week met ze af te spreken? Hoe kan ik een fulltime baan volhouden?

Ik ben deze periode doorgekomen door een combinatie van opvoeding, doorzettingsvermogen en liefdevolle mensen om mij heen. Dat neemt niet weg dat ik echt een ander persoon ben geworden. Ik ben niet meer de enthousiaste, opgewekte en vrolijke meid die ik vroeger was, en soms wordt het me echt allemaal te veel. Toch houd ik hoop en vier ik de kleine dingen in het leven.

Het leven met deze ziektes is zwaar en vraagt om continue aanpassing en doorzettingsvermogen. Maar ik blijf vechten. Voor iedereen die met soortgelijke uitdagingen te maken heeft: weet dat je niet alleen bent. Houd hoop, want er zijn betere dagen in het vooruitzicht.