Mijn dansblessure zat in mijn heupen. Ik kon niet meer vrij bewegen. Hoe dat voelt, een blessure hebben terwijl je continu bezig bent met je lichaam en met je toekomst? Verschrikkelijk!

Van fysiotherapeuten tot verschillende andere therapeuten, ik probeerde alles om van de pijn af te komen. Tape, triggerpoint naaldjes (dry needling) in mijn heupen en billen en nog veel meer. Het ergste vond ik dat ik niet kon doen wat ik het liefste wilde: dansen. Mijn klasgenoten gingen verder, leerden nieuwe oefeningen, terwijl ik uiteindelijk in de lessen zat omdat mijn lichaam protesteerde.

Ondanks alles ben ik afgestudeerd aan de Nationale Ballet Academie (NBA). Hoewel ik niet alle lessen volledig kon meedoen, ben ik blij dat ze door mijn blessure heen konden kijken en mij toch goed genoeg vonden om af te laten studeren. Na mijn afstuderen deed ik audities voor een bachelor dansopleiding. Daar kwam ik mezelf pas echt tegen: ik kon niet mijn beste ik laten zien, en dat was verschrikkelijk, vooral in een wereld waar 80% inzet als onvoldoende wordt beschouwd. Ik werd niet aangenomen.

Dit was het moment waarop ik eindelijk moest toegeven dat mijn droom geen toekomst meer had. Het was tijd om iets anders te zoeken.

Hoewel mijn blessure mijn dansdroom heeft gebroken, heeft het me ook geleerd om naar mijn lichaam te luisteren en realistische doelen te stellen. Ik ben trots op wat ik heb bereikt en kijk nu uit naar nieuwe mogelijkheden en uitdagingen. Voor iedereen die worstelt met vergelijkbare tegenslagen: onthoud dat het einde van de ene droom het begin van een nieuwe kan zijn. Soms moet je loslaten om opnieuw te kunnen beginnen.